زیباروی لعنتی ...

جانان ... خنده هایت ... دندان هایت ... چشمهایت ... دستهایت .... راه رفتنت .... نگاه کردنت ....

لعنتی چطور اینقدر زیبایی را خدا یکجا جمع کرد و چطور شد که من تو را دیدم ....

تو به من گفتی که صمیمانه مرا دوست داری ، اما ...

منظورت این بود که بهتر است عقلم را سر جایش بگذارم و اینقدر با دلم تصمیم نگیرم ...

منظورت این بود که تو خیلی از من جوان تری...

تو مجردی ...

تو ...

و من ...

تو ماه آسمانی و من شمع رو به زوال ...

راست گفتی ... تحمل کردن این دوری باید آسان شود . . . باید دوری را پر کرد با بی تفاوتی تا دوری را دیگر نبینم ... من می توانم ... اما باور کن آسان نیست لعنتی . . .

لعنتی زیباروی مهربان ...

آشتی ......